Vorige week zat ik op de trein richting Brussel, tegenover mij zat een jong meisje, helemaal alleen, ongeveer ter hoogte van Mechelen begon ze spontaan te praten tegen mij.
Het meisje had net een studiekeuze gemaakt, volgend jaar gaat ze het middelbaar onderwijs aanvatten.
Ze zou graag ‘verzorging’ gaan studeren, want daar heb je weinig wiskunde zei ze trots. Waarom is weinig wiskunde de grootste troef van die richting, wil ze dan geen mensen helpen of verzorgen?
Blijkbaar had een dokter haar ooit de stempel van ‘dyscalculie’ opgedrukt.
“Health is nothing more than imperfect diagnosis.”
om de woorden van @Milan40_be te gebruiken.
Ik was redelijk geschokt door de woorden van zo’n jong meisje, voor de rest van de rit hield ik mijn mond.
Nu, een week later, neem ik rustig de tijd om de lessenroosters van de studierichting ‘verzorging’ op te zoeken. Niet enkel hebben ze ‘weinig wiskunde’ sommige scholen maken gewoon geen uren meer vrij voor wiskunde, ze krijgen de eerste twee jaren wekelijks 2 uur Frans en ongeveer evenveel uren godsdienst. Naast een algemeen vak, PAV of MAVO genaamd, krijgen de kinderen die verzorging volgen 21 uur/week praktijkgerichte vakken.
Ik ben weer een illusie armer, ik dacht dat het onderwijs kritische, volwaardige en trotse mensen moet vormen.
Jammer genoeg vormt ons onderwijs enkel producten, naar de nood van de arbeidsmarkt.
links
Stella Maris
Sint Agnes
Vesalius